توسعه موزه لوور Louvre Museum

در مقایسه با دو پروژه قبلی ، بخش الحاقی موزه لوور(1989:پاریس ، مهندس معمار: آی . ام . پی و همکاران ) یکی از مشهورترین و بحث برانگیز ترین نمونه ها با استفاده از سازه فضا کاراست .دربخش الحاقی که سطحی برابر650هزارفوت مربع (60هزارمترمربع)را در زیر زمین اشغال میکند.هرم اصلی بیشترین توجه را به خودمعطوف داشته است،وضوح وروشنی هیجان انگیزوشبکه زیبای ان در حین نامریی بودن به قدری جسورانه و بارزاست،که ساختمان رابه مثابه یک نشان واقعی از جاه طلبی مدرنیسم برای غیرمادی کردن دیوارها واز بین بردن مرزبین درون و بیرون متجلی میسازد.ظرافت شگفت انگیز وبدیع این ساختمان حاکی از پیشرفت فن اوری ،درحدی است که اجازه داده است رویای مدرنیسم دراوایل دهه 1920درطول دهه 1980دراین معماری عینیت بخشیده شود(کیم بال kimball،1989)
(تصاویر 11-5تا13-5)هرم اصلی 71فوت(6/21متر)ارتفاع داردوهرضلع ان برابر1415فوت(35متر)باشیبی برابر51درجه است.سازه فضاکارمتشکل از عناصر فشاری به صوزت لوله ای(اعضای فوقانی واعضای جان) و کابل های کشتی (اعضای تحتانی) میباشد.عمق (ضخامت) سازه فضاکار هرم شکل از6/5فوت (7/1متر)در مرکز به صفر در لبه ها میرسد.نتیجه ان انحنا و خمیدگی در عناصر تحتانی است،در حالی که عناصر فوقانی مستقیم می باشنر و سطوح شیشه ای هرم مسطح هستند.به علاوه کابل ها برای مهاربندی ضربدری بین گره ها برای افزایش مقاومت جانبی نیز به کار رفته اند.

این سازه فضاکار از 600عدد عضو لوله ای با قطری مابین4/0تا 2/3 اینج (10تا 80میلیمتر)و بیش از 21 هزار گره،تشکیل شده است.جزئیات اتصالی ان شبیه اتصال طناب دیرک بادبانی میباشد(ناشر،1988).پوشش ابگینه مخصوص ان با قاب شیشه ای فرم الماس را داشته و وزنی برابر 95تن متزیک)دارد.
سازه کش بستی(Tensegrities)
سازه کش بستی (Tensegrities)نوعی سازه فضاکار سه بعدی پایدار ،متشکل از کابلها و عناصر فشاری غیر ممتد ولی عناصر فشاری غیر ممتد هستند و با یگدیگر اتصالی ندارند .ایثن سیستم بویسله مجسمه سازی به نام کنت اسنلسون (Kenneth Snelson )درسال 1984 ابداع شد(فوکس Fox،1981) وباک مینسترفولر آن را توسعه داد و حق امتیاز ان را بدست اورد(مارکسMarks،1960)پایداری اینگونه سازه ها در اثر نگه داری میله های فشاری بین یک سری کابل در جهات مختنف به دست می آید.انسلسون ،دانشجو و همکار فولر،چندین قطعه را بر اساس هندسه سازه کش بستی(Tensegities)تکمیل کرده است(تصاویر 14-5 تا 19-5)در سال 1961،فولر امتیاز نوعی سقف سازه ای با نام Aspensiom که ازسازه کش بستی
(Tensegrities)برای تولید سازه هی سبک وزن استفاده میکرد ودر برابر جریان باد نیز مقاوم بود،کسب کرد.تا کنون هیچ گونه ساختمان اجرایی واقعی باروش نظری اسنلسون وفولر ساخته نشده است.این نظریه هنگامی به عمل تبدیل شدکه دیوید گایگر(DavidGaiger)عناصر اضافی مدل سه وجهی مدل فولر را حذف و این مدل را ساده کرد.در روش گایگر،کابل های کششی پیوسته وعناصر فشاری(برای ساده کردن جریان نیروها و یک گنبد کابلی معین از نظر استاتیکی)به صورت شعاعی اجزا میشوند.

مطالعات موردی سازه های کش بستی (Tensegrities)

سالن ژیمناستیک المپیک

گایگر، دو سقف گنبدی کش بستی را برای المپیک 1988 سئول طراحی کرد. نمونه بزرگتر ، سالن ژیمناستیک ،به عنوان بخشی از تلاش گایگر برای طراحی سقف سالن ورزش سرپوشیده با پوشش غشایی عایق بندی شده که در حد سازه های متکی بر هوا باشد بشمار می رود( راستورفر،1988).

گایگر به سیستمی برای پوشش به دامنه های برابر 383 فوت(120 متر) با استفاده از کابل های کششی ممتد و عناصر فشاری غیر ممتد دست یافت. بارها، از یک حلقه کششی مرکزی به یک سری از کابل های شعاعی، حلقه های کششی و اقطار میانی سرانجام به یک حلقه فشاری اصلی پیرامونی، منتقل می شوند. گنبد سالن ژیمناستیک به سه سری کابل های کششی مدور به صورت حلقه هایی به فاصله 5/47 فوت(5/14 متر) از یکدیگر نیاز دارند. نمونه کوچکتر این نوع از گندهای کش بستی که برای سالن شمشیر بازی طراحی گردید، دارای دو حلقه کششی است. یکی از مزایای این سیستم آنست که، در صورت افزایش دهانه، وزن واحد سطح آن {2 پاوند/ فوت مربع (8/9 کیلوگرم/متر مربع)} ثابت باقی می ماند و هزینه ساخت واحد سطح آن نیز به میزان کمی تغییر می نماید (تصویر 20-5).

پوشش گنبد از 4 لایه تشکیل شده است: (1) یک ماده مقاوم از نوع فایبر گلاس با پوشش سیلیکون، (2) یک لایه عایق به ضخامت 8 اینچ (200 میلیمتر) از فایبرگلاس، (3) یک لایه هوا به ضخامت 6 اینچ (60 میلیمتر) با یک لایه محافظ بخار مایلر Mylar و یک لایه هوا به ضخامت 2 فوت (60 سانتیمتر) در زیر آن و (4) یک لایه عایق صدا از جنس فایبر گلاس با بافت درشت عبور کرده که بیشتر نور مورد نیاز سالن را فراهم می سازد.

پاسخی بگذارید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: