سازه های فضاکار

معمولا یک ساختمان رادرکشمکشی مابین سنگینی و سبکی می بینیم :بخشی ازآن حجم توپری است که به زمین متصل شده ،درحالی که قسمت دیگرآن به سمت بالا صعود می کند .

“رنزوپیانو”

سازه فضاکارسیستم خرپای سه بعدی است که دهانه های آن دردو جهت گسترش یافته اند و اعضای آن فقط درکشش و یا در فشار می باشد .در حالی که اصطلاح قاب بدرستی به سازه هایی با اتصالات صلب اشاره می کند ،سازه سازه فضایی به طور مشترک برای سازه هایی با اتصالات مفصلی و صلب به کار می رود .بیشتر سازه فضایی به طورازمدول های یکسان و تکرارشونده با لایه های موازی دربالا و پایین (مشابه عناصر فوقانی و تحتانی خرپا سازه فضایی)تشکیل می گردد .

تا زمانی که هندسه سازه سازه فضایی امکان استفاده ازاشکال مختلف را داسته باشد (پیرس pearce1987،بورگو               Borrego1968)،ازنیمه هشت ضلعی (هرم چهاروجهی )،چهار ضلعی (هرم سه وجهی ) وکلیه چند ضلعی هابه طور گسترده ای در ساختمان ها استفاده می شود (تصویر 1-5) علاوه بر آنکه با استفاده سازه های فضا کار ، فضاهای وسیع با سقف های افقی پوشانده می شود ، ازاین سیستم می توان برای سایر قسمت هامانند دیوار ها سازه فضایی و نیز سقف های سازه فضایی شیب دار و با سازه فضایی دارای انحناءاستفاده کرد .ارتفاع (ضخامت سقف سازه فضایی) سازه فضاکار می تواند تا 3درصد طول دهانه می باشد ، اگر چه اقتصادی ترین ارتفاع در حدود 5 درصد طول دهانه آزاد و برای طزه ها 11درصد است .بهترین اندازه برای مدول هااز نظر اقتصادی بین 7تا 14 درصد دهانه می باشد که تعداد اعضاء (وهرینه دستمزد نیروی انسانی با کاهش اندازه مدول به شدت افزایش می یابد (Gugliotta19980).

پاسخی بگذارید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: