سیستم خرپا و پرلین سازه فضایی

(الف)سازه فضا کار سازه فضایی سه بعدی بوده و در دو جهت (یا بیشتر) دارای قابلیت تحمل نیروها می باشند .

(ب) در مقایسه ، ترکیب های خرپا و پرلین اساسادوبعدی بوده و فقط دریک جهت دارای قابلیت باربری است .

سازه های فضا کار (سازه فضایی )سیستم هایی با بازدهی سا زه ای بابل و ایمن می باشند .زیرا هریک از اعضای سازه فضایی متناسب با مقاومت خود ، باروارد ه را متحمل می نمایند .با رهای وارده از طریق کوتاهترین مسیر به تکیه گاه های مختلف و متعدد منتقل می شوند .بیشترین بارها از طریق مقاوم ترین اعضا به تکیه گاه ها منتقل می شوند .با حذف تعدادی ازاعضاءایستایی و پایداری سازه فضاکار سازه فضایی ازبین نمی روند زیرا این امر باعث تعیین دوباره جریان نیروها می شود واعضاء متناسب  با مقاومت یا سختی شان نیروهای اضافی را به طور مشترک تحمل می نمایند . این افزایش مقاومت ذاتی دلیل تعادل پایدار سازه فضا کار سازه فضایی است ،حتی هنگامی که بار اضافی بر آنها وارد شود(گوگلیوتا 1980)

با وجود چنین قابلیتهایی تعدای از سازه  های فضاکار سازه فضایی بزرگ و مهم دچار خرابی و فرو ریختن گردیده اند .سقف سازه فضاکار مرکز شهری هارتفود(Hartford )به ابعاد 300*360فوت (90*110متر )(1972:هارتفورد ،کانکیتکا ت ، مهند س معمار ، وینسنت کلینگ ، مهندس سازه ، فارولی ،بلوم و ویسل مان )درزیر بار برف به یکباره فروریخت .تحلیل های بعدی طراحان را به این نتیجه رساندند که فرو ریختن این سازه فضا کار سازه فضایی ارتفاع برابر21فوت (4/6) متر از کمانش اعضای پیرامونی که به خوبی مهاربندی نشده بود ،شروع گردیده و بتدریج گسترش یافته تا منجر به فرو ریختن سقف سازه فضایی گردیده است (لوی و سا لوداوری Levy and Salvadori،1992).

پاسخی بگذارید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: